Acun Ilıcalı sadece çok yetenekli kişileri tespit etmiyor. Bir o kadar da yeteneksizleri tespit ediyor. 60 yaşında bir adamın 6 yaşında çocuk gibi davrandığını hayretler içinde izliyorum. “Nasıl olur diyorum.” Bir kocaman adam “Ben çok iyi eşek taklidi yaparım” diyerek başlar …maya. Be adam kendine acımıyorsan evdeki karına acı.  Çünkü senin durumunu izah etmesi kolay olmayacak.

Ne derler karın için; “şu bizim Ayşe’nin kocası geçen gün  Yeteneksizsiniz Türkiye programında eşek taklidi yapmış”.  Sadece Eşşekle kalsa Ayı, tilki, horoz ve diğerleri. Hayvanat bahçesi mübarek.  Hepsi de birbirinden kötü. Bu ne maskaralık demek geçiyor. Kendini ifade ediyor ve HAYIR alıp geldiği gibi gidiyor. Geçen gün bir adam izledim. “Ben herkesi eğlendirmeye geldim” dedi ve yaşına yakışmayacak öyle bayat öyle ucuz espriler yaptı ki millet kına getirdi.

Dedim ya Acun Bey aynı zamanda en beceriksizleri seçiyor. Tabi durumları komik. İzleyici  “bir insan nasıl olur da böyle bir duruma düşebilir” diye düşünüyor ve gülüyor.

20 gün önce TRT de aktüel bir program seyrediyorum. Kızımın birisi sanırım Arnavutluk’u geziyordu. Sokakta bir adam gördü. Yanına vardı. Adam oturmuş bir pozisyonda duruyordu. Kızımız adamın yanına geldi. Şok oldu. Adam havada oturuyordu. Yani yerle teması yoktu. Adam kızın şok olduğunu fark etti ve havada durduğunu ispatlar gibi bir şemsiye çıkardı ve altından defalarca geçirdi. Ve yaptığı hareket o kadar sıradan gibi gözüküyordu ki. Ama inanılmaz bir şey yaptığının belki de farkında bile değildi.

Benim bir ilkokul öğretmenim vardı. Kâğıda yazılmış notları gözünü kapatıp kulağıyla okuyordu. İnanılmazdı, şok ediciydi. Ama gerçekti.

Bu örnekler yanında sahneye çıkıp abuk sabuk hareket yapmak ve bir şeyler yaptığını zannetmek gerçekten acı. Bir zaman Ajdar diye bir tuhaf karakter çıkıverdi. Doğal ve komik haliyle Yıllarca popülerliğini korudu. Güldü güldürdü. Ama yaptığı hiçbir şey yoktu. Yetenek adına sıfır çeken bu insan yetenekliymiş gibi tanıtıldı. Ve sonunda internetin unutulmuş sayfalarında kayboldu gitti.

Sonra Sorvivor Taner çıkıverdi. Sahneye uçarak geldi ve kendisini bir ıssız adaya düşmüş bir halde buldu. Doğaldı komikti, diğerleriyle ortak bir özelliği vardı o da abuk sabuk hareketler yapıyordu. Hangi akıllı adam yengecin kıskaçları arasına dilini verir.  Tabî ki Taner. O da popülerliğin zirvesine çıktı. Sonra gece kulüpleriyle sönmeye başladı ve bir mum ateşi gibi sönüp gitti. Toplumsal hafızadan siliniverdi.

Burada bir şey dikkatimizi çekiyor. Hiçbir yeteneğiniz olmasa da popülerliği yakalayabilirsiniz. Ama popüler olarak gündem de kalamazsınız. Gelirsiniz tuhaf bir hareketiniz herkesin dikkatini çeker. Sonra unutulur gidersiniz.

Türkiye’nin yeteneksizleri,

Sizden bir şey rica ediyorum. Sahneye çıkmadan önce lütfen bir aynanın karşısına geçip kendinizi seyredin.

Kadir AKEL
Eğitimci-Yazar
Çocuğumu İnternette kaybettim,
Düş Yolculuğu,
Yazık sınav Canavarı Olmuşsun,
Beni Kar’a Gömdüler Anne,
kitaplarının yazarı.

Marc Victor Hansen    

Her insanın yapabilecekleri kapasitesi ile orantılıdır.Kapasitemiz ile ne büyüklükte işler başarabileceğimizin sınırını da hayallerimiz belirler. Aynı kapasite, imkan ve zekaya sahip kişilerin birbirinden çok farklı işler başarabilmelerini, çevre şartları, fırsatlar ile açıklayamayız. Aradaki farkı hayallerimizin büyüklüğü tayin eder. Biz ancak hayallerimiz kadar büyüğüz… Neyi gerçekleştirmeyi hayal ediyor isek ancak o kadar büyüklükte işler başarırız.

Sobacılık yapan birisinin hayali dedesinin de, babasının da yaptığı sobacılığı sürdürmek ise bu kişinin önüne bütün imkanları sunsanız bile soba fabrikası kurmak, işleri daha da büyütmek gibi bir kaygı ve düşünce taşımayacaktır. Bu kişinin bu yönde bir gayreti olmayacaktır. Kış yaklaşmakta iken geçen yıl aynı dönemde ne kadar soba satmışsa bu dönemde de o kadar satmayı hayal eder ve üç aşağı beş yukarı bu hayali kadar satabilecektir… Hayallerimizin büyüklüğü kadar işler başarabiliriz. Hiç kimse hayallerinden daha büyük şeyler başaramamıştır. Böyle bir başarıya sadece tesadüfen ulaşılabilir ki bu da bir laboratuar ortamında tesadüfen cep telefonu icat etmeye benzer. Cep telefonu yapmayı birileri önce hayal ettiler ve hayallerini gerçekleştirmek için gereken çalışmayı yaptılar ve başardılar… Araba, televizyon, bilgisayar vb. her şey önce hayal edildi ve bu hayallerin adım adım gerçekleştirilmesiyle ortaya çıktılar…

Bir insan bazı bilgilere sahip olabilir ama hayalleri yoksa bu bilgileriyle hangi hayallerin gerçekleştirilebileceğine dair düşünce içerisinde değilse bu bilgilere sahip olmanın bir anlamı olmayacaktır. Ne yapacağını bilmeyen, hayalleri olmayan birisine çok büyük miktarda para verseniz bu parayla neler yapacağını tahmin etmek hiç de güç olmayacaktır! Einstein‘ın dediği gibi “Hayâl kurmak bilgiden önemlidir…”

Biz neyin hayalini kurarsak ona layık olduğumuzu, o kadar büyük ya da küçük şeyleri hak ettiğimizi düşünürüz. Hayatımızda büyük şeylerin gerçekleşmesini istiyor isek, önce büyük düşünüp hayatımızda bu hayalin yeşermesi için uygun zemini oluşturmamız gerekir. Hayallerimiz bir şeyler ekip biçeceğimiz tarlamızdır. Bu tarlanın ne kadar büyük olacağı, bu tarlada neler yetiştireceğimiz ile ilgili olarak bizi  kimse sınırlayamaz. Bize her türlü engeli koyabilirler ama hayallerimize asla…

Hayallerimizi kısıtlamamıza neden olabilecek engeller, Orville ve Wilbur Wright kardeşlerin önünde de vardı. Ama Wright kardeşler bir bisiklet atölyesine sahip iken uçmayı hayal ettiler. İlk planörlerini yaptıklarında havada sadece 10 saniye kalabildiler. Gece gündüz çalışarak hafif bir motor yapmayı başardılar ve 17 Aralık 1903 tarihinde ilk motorlu araçlarıyla havalanmayı başardılar. Bugün ilk uçaktan bu yana çok büyük mesafeler elde edilmiş ise bu bir çok insanın hayal kurması ve bu hayallerin gerçek olması için çaba harcamaları ile sağlamıştır.

Wright kardeşleri dönemindeki diğer bisiklet atölyesi sahiplerinden ayıran en önemli özellik onların hayallerinin olması idi… Onlarında hayalleri olmasaydı iyi bir bisiklet tamircisi olarak hayatlarını sıradan kişiler olarak sonlandıracaklardı. Hayal kurmak sıradanlığı reddetmek, mantık ve akıl sınırlarını zorlamaktır. Hayaller akılla, mantıkla her zaman izah edilemeyebilir.  Mantık ve akıl hayal ettiğimiz şeyleri gerçekleştirmek için kullanabileceğimiz bir araçtırlar. Bu araçların daha çoğuna bizden fazla sahip olanlar olabilir ama, bu araçlar ne için ve nerede kullanıldığına göre işe yarayacaktır. Sadece mantık, akıl ve zeka tek başına bundan sonraki buluşların gerçekleştirilmesine yetmeyecektir, bundan evvelde yetmediği gibi…

Öğretmen, öğrencilerinden büyüdükleri zaman ne  yapmak istedikleri konusunda bir kompozisyon yazmalarını ister.

Seyis çocuğu, bütün gece oturup günün birinde at çiftliğine sahip olmayı hedeflediğini anlatan 7 sayfalık bir kompozisyon yazar. Hayalini en ince ayrıntılarıyla anlatarak 200 dönümlük çiftliğin krokisini çizer. Binaların, ahırların ve koşu yollarının yerlerini  gösterir. Hatta 1000 metrekarelik evin ayrıntılı planını da ekler.

Ertesi gün hocasına sunduğu 7 sayfalık ödev tam kalbinin sesidir. İki gün sonra ödevi geri alır. Kâğıdın üzerinde kırmızı kalemle yazılmış kocaman bir “0″ ve “Dersten sonra beni gör” uyarısı vardır.

Çocuk; “Neden “0″ aldım?” diye merakla hocasına sorar.

“Bu senin yaşında bir çocuk için gerçekçi olmayan bir hayâl. Paran yok, gezginci bir aileden geliyorsun. Kaynağınız yok, at çiftliği kurmak büyük para gerektirir. Önce araziyi satın alman lazım, damızlık hayvanlar da alman gerekiyor. Bunu başarman imkânsız.”

“Eğer ödevini gerçekçi hedefler belirledikten sonra yeniden yazarsan, o zaman notunu yeniden gözden geçiririm.”

Çocuk evine döner ve uzun uzun düşünür, babasına danışır.

Babası: “Bu konuda kararını kendin vermelisin. Bu senin hayatın için oldukça önemli bir seçim!” der.

 Çocuk bir hafta kadar düşündükten sonra ödevini hiçbir değişiklik yapmadan hocasına geri götürerek,

“Siz verdiğiniz notu değiştirmeyin ben de hayallerimi?” demiş.

Şimdi O öğrenci, bugün 200 dönümlük arazi üzerindeki 1000 metrekarelik evinde oturuyor. Yıllar önce yazdığı ödev de şöminenin üzerinde çerçevelenmiş olarak asılı.

Etrafımıza baktığımızda hayalleri olanlar ile hayalleri olmayanları birbirinden kolayca ayırabiliriz. Çabamız, çalışmamız, ortaya koyduğumuz performans,ancak hayallerimiz kadardır…

Hayallerimiz ile ortaya yeni bir şeyler koyduğumuzda, ilk etapta bizi taklit edenler ortaya çıkıncaya kadar biz o gerçekleştirdiklerimizle önemli bir mesafe almış ve ilk olarak ortaya koyduğumuz  o ürün ile birlikte anılır hale geliriz. Bir çok üründe  bu buluşu ilk ortaya çıkaran kişilerin ismi ile ürünün özdeşleşmiş olması ve o ürün söz konusu olunca akla ilk olarak o kişinin gelmesi tesadüfi değildir. Mobilya, tıraş bıçağı, televizyon, vb. bir çok sektörde ürün ile belli markalar ve isimler adeta özdeşleşmişlerdir. Genellikle de ürünü ilk olarak ortaya koyanlarda bu durum söz konusudur?

Benjamin Franklin’in dediği gibi “Siz kafanızı büyük hayallerle doldurmaya bakın. Kafanız sonradan cebinizi parayla dolduracaktır.”

Metin KILIÇ
Psikolojik Danışman
Metinkilic66@hotmail.com

Ekonomi yönetimi, dünyayı kasıp kavuran krize karşı “istihdam” silahını çekerken, işsizliğin yenipanzehiri “aile ve meslek” danışmanlığı olacak.Türkiye İş Kurumu (İŞKUR), 2013 yılından itibaren 400 bin işsiz vatandaşın aktif işgücü programından yararlandırılması için altyapı çalışmalarını tamamladı. Bu kapsamda toplam 4 bin sözleşmeli iş ve meslek danışmanı istihdam edilecek. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı da tıpkı aile hekimleri gibi her aileye hizmet verecek olan “aile sosyal destek danışmanı” gençler yetiştirecek. İŞKUR’la ortak çalışacak olan danışmanlar, işe yerleştirmelerde de muhtaç ailelere öncelik verilmesini sağlayacak. Altyapı çalışmaları tamamlanan bu sistemle 2012′de 3 bin, 2013′te 7 bin, 2014′te ise 10 bin kişi iş başı yapacak. Türkiye’de yardıma muhtaç ailelere destek vermek ve sosyal yardımların düzenli dağıtımını sağlamak amacıyla yakın zamanda hizmet vermeye başlayacak olan “aile sosyal destek danışmanlığı” 20 bin gence istihdam kapısı olacak. Yetkililer aile danışmanlarının maaşlarının ise ortalama 2 bin ila 2 bin 500 lira arasında olacağını belirtiyor.

Mart 2012′de başlıyor

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğü’nün yürüttüğü çalışma “her ailenin bir sosyal danışmanı olması”nı hedefliyor. Aralık ayında teorik, ocakta da pratik eğitimlerden geçirilecek olan danışmanlar için Mart 2012′de süreç başlayacak. İlerleyen dönemde Yüksek Öğretim Kurumu devreye girecek ve ciddi bir akademik program uygulamasına geçilecek. Psikoloji, sosyoloji, halkla ilişkiler, iletişim fakültesi lisans mezunlarından seçilecek danışmanlar, ailenin maddi ve manevi gidişatını yakından takip edecek. Özellikle yoksulluğu tespit edilen aileyle ilgili bildirimleri de üstlenecek olan danışmanlar, hak temelli, düzenli, süreli, geçici yardımlar olarak çeşitlendirilen sosyal yardımların, aileye istihdam sağlandıkça kademeli azaltılmasını sağlayacak.

Her ilçeye merkez

Aileyi yakından takip etmek amacıyla her il ve ilçede “Aile Sosyal Destek Merkezleri” açılacak. Projenin pilot uygulama Gaziantep’te başladı. İlk etapta Ankara’da 10, İstanbul’da 12, İzmir’de 8 merkez açılacak. Aile danışmanlarından gelen talepleri değerlendirecek olan ve içerisinde sosyolog, psikologlardan oluşan 5 meslek elemanı ve bir eğitimcinin görev alacağı merkezler, aileyi güçlendirme, toplumsal bozulmayı önleme, ailenin ihtiyaçlarını saptama gibi görevleri üstlenecek.

KPSS puanı etkili olacak

Dışarıdan KPSS puanlarına göre seçilecek olan aile sosyal destek danışmanları için Bakanlık bünyesindeki bin 500 uzman da görevlendirilecek. Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu’nda (SHÇEK) görevli memurlar da başvurmaları durumunda bu kadroya geçebilecek. Aile ve Sosyal Araştırmalar Genel Müdürlüğü de sosyal destek danışmanlarına verilecek eğitim müfredatını hazırlamış durumda. Müfredat, 63 ilde sıkıntı yaşayan 11 bin aile ferdiyle yapılan görüşmeler çerçevesinde oluşturulmuş.

İlk görev listesi hazır

Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğü’nün belirlemelerine göre yardım alan 3 milyon ailenin 613 bini hizmet alacaklar listesinde başı çekiyor. İlk etapta işe başlayacak uzmanların birinci önceliğini bu 613 bin aile oluşturacak. Her gün ilgilenilmeyi gerektiren ailelerin sayısı ise 70-100 arasında hesaplanıyor. Ayrıca aile danışmanları, TÜBİTAK’la yürütülen “Bütünleşik Sosyal Yardım Hizmetleri Veri Tabanı” uygulamasından yararlanacak. Ailelerin sosyal yardım, kamu hizmetleri, eğitim ve sağlık gibi hizmetlerden faydalanması sağlanırken, danışmanlar vatandaşlara “git başvur” demek yerine gerekli yerlere hizmeti kendileri götürecek.

Yardımlara ince ayar

Aile danışmanlığı çalışması kapsamında, yoksulluğu tespit edilen her aileye asgari ücretin yüzde 30′u oranında yardım yapılacak. “Hak temelli, düzenli, süreli, geçici” olarak saptanan yardımlar, evdeki her bir kişi için yüzde 10 artırılacak. İş bulan ailelere yardımlar kademeli olarak azaltılacak. Aile danışmanları yardım alan aileleri düzenli olarak denetleyecek. Danışmanlar, ailenin hem maddi hem de manevi yapısını düzenli olarak izleyecek

http://www.isteinsan.com.tr/isteinsan_gazete/78598.html

ÖNCE METNİ OKUYUN, ardından videoyu seyredin…

Oğlu babasına sorar :
« Babacığım benimle maraton koşmaya var mısın ? »
Kalp sorunları olmasına karşın baba, yine de
« Evet, varım »
diye yanıtlar.

Ve bir maratonu birlikte tamamladılar.

Baba oğul başka bir çok maratonu daha birlikte koştular.

Baba her seferinde oğlunun yeni bir yarış talebini kabul ediyordu.

Oğlu bir gün babasına
« Baba, birlikte bir Ironman’e (Triathlon)
koşmaya var mısın benimle ? »
deyince baba bu kez de evet der ve kabul eder.

(Bilmeyenlere anımsatalım ki Ironman dünyanın en zor triathlon yarışıdır ve üç dayanıklılık sınavından oluşur :

Denizde 3, 86 km’lik yüzme, 180,2 km’lik bisiklet ve nihayet 42,195 km’lik bildiğimiz maraton.)

Baba oğul bu zor yarışı biirlikte tamamladılar. Nasıl mı ?

Şimdi, gerçekleri görmek için bu sayfadaki kısa videoyu izleyin:

http://www.godtube.com/view_video.php?viewkey=8cf08faca5dd9ea45513

Öğrencilik hayatı yukarıda da değindiğim gibi çok hızlı ilerliyor. Kimi zaman 4 yılın nasıl geçtiği anlaşılamıyor bile. Bu nedenle bir yerden başlamalı ve kendinizi geliştirmek için neler yapılabileceği konusunda bir taslak hazırlanmalıdır. Bu taslakta öğrencilik hayatı boyunca bulunulacak şehir ve sosyal çevrede kendinizi geliştirme adına hangi imkânlar kullanılabilir? Sorusunun cevabı uzun uzadıya verilmeye çalışılmalıdır. Yabancı dil kursları, kendi bölümünüzle ilgili meslek kuruluşlarının seminerleri ve çalışma grupları, mezuniyet sonrası çalışma hayatınıza katkı sağlayacak teknolojik alt yapınızı güçlendirme çalışmaları vs. Bu taslak çalışması aynı zamanda sizin hareket planınızı da oluşturmanıza yardımcı olacaktır.

Mezuniyet sonrası özellikle özel sektör kuruluşlarında çalışmak isteyen öğrenciler mutlaka bir ajanda tutmalı ve katıldıkları seminer, çalışma grupları, konferans ve etkinliklerde tanıştıkları insanların iletişim bilgilerini kaydetmelidirler. Burada bulunan kişilerle irtibatı koparmamak adına zaman zaman iletişim içinde olmalı yılda birkaç kutlama mesajıda olsa mail atmalıdırlar. Bu iş yaşamına geçiş ve sonrasında, muazzam bir bilgi havuzu edinmek anlamına gelecektir.

Öğrenimleri devam ettiği süre içerisinde zaman zaman kendi bölümü ile ilgili kurum ve kuruluşlar ziyaret edilmeli ve bilgi alışverişinde bulunmalıdırlar. Hatta imkan varsa ücretsiz staj ya da yarı zamanlı iş imkanları üzerinde durulmalı ve iş deneyimlerinin arttırılmasına gayret gösterilmelidir. Bu ziyaretlerde yukarıda sözünü ettiğim bilgi havuzuna yeni iletişim adresleri ve ilişkiler eklemeyi ihmal etmemelidirler.

İş yaşamına ait önemli mesafe kaydetmiş kişilerin hayat hikayeleri sizler için çok önemlidir. Mümkün olduğunca bu hayat hikayeleri ile ilgili kitap, dergi ve diğer dökümanlar takip edilmeli ve özellikle satır arası dediğimiz, anlatılanların arka planı üzerinde durulmalıdır.

Okuduğunuz bölümle ilgili kısa sürelide olsa yurt dışı eğitim fırsatları mutlaka önünüze çıkacaktır. Bu fırsatları kaçırmamanız yararınıza olacaktır. Küreselleşen dünyada, merkezi ülkemizde bulunan ama diğer ülkelerde temsilciliği olan şirketler yurt dışı tecrübesi olan, İngilizceye ek olarak ikinci hatta üçüncü yabancı dil bilen çalışanlara daha çok ihtiyaç duymaktadır. Dolayısı ile bu ihtiyaca cevap verecek şartlarda kendinizi yetiştirmeniz yararınıza olacaktır.

Yukarıdaki maddede de değindim. Mutlaka yabancı diller bilmek durumundasınız. Diller diyorum çünkü iş başvurusu yaptığınızda sizi diğer başvuranlardan ayrı ve özel kılacak özelliklerden biride İngilizcenin dışında hangi dilleri bildiğinizdir. Özellikle bazı ülkelerle olan ticaret hacmimize baktığımızda, Çince, Rusça ve Arapça iş bulmanız için sizlere bir hayli kolaylık sağlayacaktır.

Öğrencilik hayatınız boyunca ve iş hayatına atıldığınızda mutlaka bölümünüzle ilgili literatürü takip etmeniz yararınıza olacaktır. Özellikle çalıştığınız ya da çalışacağınız alanda yayımlanmış kitap, dergi gibi yayımları takip etmelisiniz.

Mezun oldunuz ve çeşitli şirketlere iş başvurusunda bulundunuz diyelim. İş görüşmesine gittiğinizde size rutin soruların dışında sizin pratikliğinizi, işe uyum ve çıkabilecek sorunlar karşısında çözüm bulma konusundaki yeteneğinizi ortaya çıkaracak sorulara da hazır olmalısınız. Bütün bu görüşmenin sonucunda size sorulabilecek; “Neden seni tercih edelim?” sorusuna içi dolu bir cevabınız yoksa işiniz oldukça zor. İşte bu soruda katma değerinizi ortaya koyacak, sizi diğer rakiplerinizden öne geçirecek özelliklerinizi sıralama fırsatını yakalayacaksınız. Bu soruya verecek cevabınızı öğrenciyken hazırlamak zorundasınız.

Yukarıda da sözünü etmiş ve “4 yıl çok hızlı geçecek” demiştim. Bu sürenin sonunda kendinizi geliştirememiş, katma değer oluşturamamış sadece diploması olan bir eleman olarak işverenin kapısını çaldığınızda yaşayacağınız olası hayal kırıklığına hazır olmalısınız. Belki iş bulabilirsiniz ama iş doyumu sağlamanız ve tatminkâr bir ücret sizin için hayal olmaktan öte geçemeyecektir. Geçenlerde gıda sektöründe faaliyet gösteren bir şirketin genel müdürü arkadaşımla sohbet ederken; “Üniversiteden yeni mezun olmuş bir kişinin sizde alabileceği ücret ne kadardır?” diye sordum. Verdiği cevap şu oldu; “Bizde başlayan üniversite mezunu bir elemanın alacağı maaş 800TL. civarındadır” dedi ve ekledi “800 TL. ile başlar ama deneme süresi sonunda, bilgisi, birikimi, tecrübesi ve sorun çözebilme yeteneği ile ihtiyaçlarımıza cevap verebildiği oranda alacağı ücret birkaç katına da çıkabilir”.

Kuşkusuz bu yazıya eklenebilecek daha fazla madde vardır. Ben değişik sektörlerde faaliyet gösteren ve değişik proje çalışmaları nedeniyle birlikte olduğum iş çevrelerinden edindiğim izlenimleri aktarmaya çalıştım. Başka bir yazıda görüşmek dileğiyle…?

Kaynak:  http://www.aktuelegitim.com
Ahmet GÜNAY
Psikolojik Danışman

Beni http://www.facebook.com/pdrservisip adresinden de takip edebilirsiniz.

Mesela, Hindistan?da yalan söyleyen kişiyi belirlemenin gözde yöntemlerinden biri ‘eşek kuyruğu’ yöntemiymiş. Şüpheliler karanlık bir kulübeye gönderilir ve kendilerinden içeride bulunan eşeğin kuyruğunu tutmaları istenirmiş. Hayvanın kuyruğunun isle kaplandığını ise söylemezlermiş. İçeriden çıktığında elinde is olmayan kişinin suçlu olduğuna hükmedilirmiş.

Çin’de uygulanan yöntemde ise kendisinden kuşkulanılan kişinin ağzına bir avuç pirinç koyulurmuş. Endişeliyken tükürük salgısının durduğu düşünüldüğünden, karşısındaki kişinin konuşmasının sonunda kuşkulunun ağzındaki pirinçler hala kuruysa, bu onun suçlu olduğunun bir göstergesi sayılırmış.

1892 yılında James Mackenzie, ilk klinik poligrafı diğer bir deyişle “yalan makinesini” yapana kadar ise gerçeğin yalandan ayırt edilmesi için hiçbir alet yapılmamış. O günden bu güne hantal yapılarından kurtularak değişen, gelişen ve ebat olarak çok küçülen dijital yalan makinesini ve onun güvenirliliğini sorgulamaktan ziyade bu yazıdaki maksadımız insanlığın dürüstlüğe olan ihtiyacını keşfetmektir.

“Her şey zıddıyla kaimdir” sözünün tecellisidir, insanlık yaratılalı beri yalanın var oluşu yeryüzünde. Genelde sevilmemekle, hoş görülmemekle beraber “tatlısı”, “beyazı”, “pembesi” hoş görülür olmuştur bazı zamanlarda ve bazı toplumlarda.

İnsan karşısındakini kandırmak, ondan gerçeği saklamak için ya da farkında olmayarak kendi kendini kandırmak ve avutmak için yalana, yalan düşüncelere ya da bir başka tabirle aldatmacalara başvurabilir. Gerçekte her ikisi de bir kişilik, şahsiyet ve ahlak yozlaşmasıdır.

“Fotoğraf makinen, mikserin, radyon, mp3 çaların var mı, ödünç alabilir miyim?” diyen birine vermek istemediğimiz için ?yok!? diyerek cevap vermek karşımızdakini kandırmanın bir yolu olmakla beraber, aslında kendimizdeki şahsiyet ve ahlak yozlaşmasının bir göstergesidir.
Farkında olmadığımız yalanlarımıza, kendi kendimizi kandırmalarımıza gelince? Bunlardan çoğu zaman bırakın başkalarını kendimiz bile haberdar değilizdir. Öğrenciysek ders çalışmadığımız, derslerimizi ciddiye almadığımız zamanlar, çalışıyorsak işimizi elimizden geldiğince iyi yapmadığımız zamanlar, anne/baba isek evladımız için maddi/manevi yapmamız gerekenleri umursamadığımız zamanlar, eşimize, anne babamıza, akrabamıza, komşumuza hak ettiği ilgi ve alakayı vermediğimiz zamanlar “iyi yaptığımızı? düşünerek ya da “ne kadar kötü yaptığımızı” düşünmeyerek aslında kendi kendimizi kandırmış, kendi kendimize yalan söylemiş, başka bir değişle hem kendimize hem de karşımızdakine dürüst davranmamış oluruz. Tüm bunlar kendi kendimizi nasıl kandırdığımızın, kendimize nasıl yalan söylediğimizin örnekleridir.

Yalan her şeyden önemlisi insanın kendi kendisine olan güvenini bitirir, kendisini kötü ve değersiz hissettirir, basitleştirir. Ki başkalarının bizi nasıl hissettiğinden ziyade bizim kendimizi nasıl hissettiğimiz daha önemlidir. Çünkü başkalarının bize karşı olan negatif hislerinden etkilenmemenin bir yolu da kendimize karşı olan pozitif duygularımızdan emin olmamızdır.

“Tatlı, beyaz, pembe” yalanlara gelince? onlar da kendimize olan güvenimizi ve başkalarının bize olan güvenlerini sarsacak kadar tehlikelidirler. Çünkü yalanın küçüğünü söyleyenin büyüğünü söylemeyeceğinden nasıl emin olunabilinir ki?! Bu tür yalanlar insanda alışkanlık yapmaz mı? Nitekim ?Mümin şaka da olsa yalan söylemez? hadisi, ?harama götüren yollar da haramdır? gerçeği bu fikri doğrular niteliktedir.
Yalanın küçüğü, tatlısı, beyazı, pembesi olamaz. Çünkü hepsi ?güven? konusunda aynı neticeyi verir; güveni zedeler. Mahkeme huzurunda söylenecek büyük bir yalan da çocuğa karşı söylenecek sözüm ona ufak, tatlı bir yalan da aynı niteliktedir. İkisi de karşımızdakinin bize olan güvenini sarsar, ikisi de şahsiyet ve ahlak yozlaşmasının bir göstergesidir.

Hani bir gün, Hz. Peygamber zamanında bir kadın çocuğuna sesleniyor “Gel bak sana ne vereceğim!” diyor. Hz. Peygamber de “Ona verecek bir şeyin var mı gerçekten?” diye soruyor. Kadın da “Evet Ya Rasulallah” diyor. ?Eğer verecek bir şeyin olmasaydı yalan söylemiş olacaktın!? diye buyurarak saadet çağının mimarı o “Emin Resul” hem çocuk yetiştirmenin, hem de doğru insan olmanın yolunu öğretiyor!

Yalan makinelerine ihtiyaç duyulmayacak kadar dürüst bir toplum olmanın tek ve biricik yolunu anlayıp uygulayabilmek dileğiyle!

Aynur Tutkun
Psikolojik Danışma

Beden içinde sakladığın yürek, bir yangın selinde çırpınır durur. Hep hayallerin arkasında koşuşturup yorulur. Biri biter. Yenisi gelir. Hep böyle devam eder yaşam. Kuyunun içinde bağlı olsan da, yukarıdan sular dolsa da hep bir çırpınışın vardır bu dünyada. Yaşamak. Ne acı bir imtihandır yaşamak. En acısı da imtihanla yaşamak.

Hani dün çocukken yatağında hasta yatıyordun ya. Annen başucunda ıslattığı bezle ateşini alıyordu.  Ve sen bilmediğin bir mücadelenin içindeydin. Çocuk bedeninle direnirken bile iyileşip oyuncağına kavuşmanın sabırsız bekleyişi vardı içinde. Hani sokağınızdaki boş arsada bir maçlık bir bir kalabalık toplanmıştı. Gol kralı olabilmenin hayali ile vurmuştun top’a. Aynı yerde yarın ki buluşmanın hayalini kurmuştun. Büyüdün. Herkesi büyük görmeyecek kadar büyüdün.

Yaşamın en güzel sahneleri içindesin şu an. İçini karartmasın gördüğün, duyduğun karamsarlık bombardımanı. Kendini megaloman dizilerin batağında kaybetme lütfen. Kendini umutsuz, basit şarkıların sözlerinde kaybetme. Örnek al. Model al. Ama kendini unutma. Dikkatli bakarsan pencerene konan güvercini göreceksin. Bulutlar kadar beyaz kanatlarında dünyayı gezeceksin daha. Bir yıldız parlatacak gecenin kasvetli karanlığını. Ve sen bütün varlığınla bağıracaksın. “Ben buradayım” diye . Sesini önce sen duymalısın. Başkası duymasa da olur diyeceksin. Senin varlığın değil mi başkasını var eden. Senin varlığın değil mi başkasını gören. Önce sen. Bencillikten öte varlığın sembolü sen.

Bu gün sular kesik. Sokağımızda kavga var. Birileri ekmek kazanma davasını kaybetmek üzere. Birleri yanan parlak ışıklar altında karanlığı yaşıyor. Ve sen bunları fark etmiyorsun. Sadece sen sanıyorsun en acısını çekeni. Sadece sen sanıyorsun kuyunun içinde elleri bağlı olanı. Kazanıyorsun ama tadını alamıyorsun. Aldığın ekmeğin, açken koktuğu gibi kokmuyor. Komşunun selamı çok içten gelmiyor. Çünkü sen basit bir su çukurunu kuyu zannediyorsun. Sen büyüttükçe oda büyüyor. Hem de en derininden bir kuyu oluyor. Ve sen bir bardağın içinde boğuluyorsun.

Bilmiyorsun elle tutamamanın acısını. Bilmiyorsun mis gibi kokan çiçeği görememeyi. Bilmiyorsun ömür boyu koşamamayı. Hani bir bahar sabahında kır çiçeklerinin sarıp sarmaladığı bir tepeye çıkmıştın. Gökyüzünün yemyeşil vadiye uzanıp yattığını görmüştün. Burun direklerin papatya kokusundan sızlamıştı hani. İki çocuk önünden rengârenk uçurmalarla geçmişti. Sen uçurtmalara bakarken yağmur yağmıştı.

Nasıl dersin şansız olduğunu, ellerin, ayakların, gözlerin varken. Düşünen ve şu an beni anlayan bir aklın varken. Nasıl dersin şanssızım diye. Gelecek denilen bilinmezi görmeden. Şanlısın görmediğin kadar. Şanslısın bilmediğin kadar.

Senin ellerinle zincire vurduğun imkanların O?nda yok. Senin isyankar olduğun şartların asla olamadı onda. Olamayacak da.  Oysa senin gibiydi. Bir gecenin  sessizliğinde bankta otururken yoldan çıkan bir araba aldı götürdü her şeyini. Gözlerini, ellerini ve ayaklarını. Çevresinde kalmadı bir tane dostu. Kahır çekmek istemedi dostum dedikleri. Ölmeyi asla düşünmedi. Onu uçurumun kenarına iten gelgitleri görmedi. Çünkü yaşamak istiyordu. Her şeyi bitiren planı asla kurulmadı. Yaşamı hissetmek  güzeldi her şeye rağmen. Mahrum olsa da güzeldi can taşımak.  Geriye bitmeyen bir şey kaldı onda. Senin hiç kıymetini bilmediğin ve hep görmezden geldiğin;  umut. Çünkü onurlu bir mücadele vardı ortada ve bu mücadele umutsuz verilmiyordu.

“Yazık sınav canavarı olmuşsun kitabının yazarından”                                                Kadir AKEL

Peki, ya biz… Gerek aile içinde olan, gerekse aile dışı ilişkilerimizi, yani eşimizle olan, çocuklarımızla olan ilişkilerimizi; akrabalarımız ve komşularımızla olan pozisyonumuzu acaba tamire, bakıma alıyor muyuz? Yıpranan ilişkilerimizi bir doktorun yarayı tedavi ettiği gibi, tedavi edebiliyor muyuz? Eğer, etmiyorsak geç kalmış değiliz. Yapacağımız ilk iş evliliğimizi, çocuklarımızla olan ilişkilerimizi, kısaca insana ait ne varsa her şeyi tekrardan gözden geçirmeli, bakıma ve tamire almaktır.

Unutmayın ha! Bu arada bunlar için herhangi bir ücret de ödemeyeceksiniz. Yani tamamen bedavadır. Para verenler hemen bizi lütfen arasın.

Yapılacak tek şey:
İlgi, şefkat, iletişime açık olmak, hatalarla sevebilmek… Herkesin hata yapabileceği gerçeğini unutmamak… Dostluğa, arkadaşlığa önem vermek, güler yüzlü olmak, içten olmak, riyasız olmak, sorunları ve problemleri fazla uzatmamak.
Sorunları ve problemleri fazla uzatmamakla ilgili çok sevdiğim hikâyeyi sizinle paylaşmak istiyorum. Bu örneği hayatımda çok uyguladım ve faydasını gördüm, sıra sizde.

Bardak…
Profesör, elinde içi dolu bir bardak tutarak dersine başladı. Herkesin göreceği bir şekilde tutuyordu ve ardından sordu :”Bu bardağın ağırlığı sizce ne kadardır?”
’50 gr!’ . ’100 gr!’ .’125 gr’ diye öğrenciler yanıtladı.
“Bardağı tartmadıkça gerçekten ben de bilemem,” dedi Profesör, “Ama benim sorum şu ki :
Bu bardağı böyle birkaç dakikalığına tutsaydım ne olurdu?” ‘hiçbir şey’ … diye yanıtladı öğrenciler
Tamam, peki bir saat boyunca tutsaydım ne olurdu?’ diye sordu profesör bu kez…
Kolunuz ağrımaya başlardı efendim’ diye öğrencilerden biri yanıtladı.”Haklısın, peki şimdi ben bir gün boyunca tutsam ne olurdu?” “Kolunuz iyice ağrır, kas spazmı batar vs gibi sorunlar yaşardınız ve hastaneye gitmek zorunda kalırdınız!”
Tüm öğrenciler çeşitli yorumlar yaptı ve gülüştüler
“Çok iyi. Peki, tüm bu sorunlar olurken bardağın ağırlığında bir değişme olur muydu?”
Diye sordu profesör.
“Hayır…” Diye yanıtladı herkes
“Peki, o zaman kolun ağrımasına ve kas spazmına neden olan neydi?”
Öğrenciler, bulmaca çözermişçesine düşünmeye başladılar.
“Acıdan ve ağrıdan kurtulmak için ne yapmam gerekir bu durumda?” diye tekrar profesör sorar.
“Bardağı bırakın düşsün!… diye öğrencilerden biri yanıt verir.”Kesinlikle!”der profesör.
Hayatın problemleri de böyle bir şeydir.
Onları kafanda birkaç dakika tutarsın, bir sorun yokmuş gibi görünür. Uzun bir süre düşünürsün başınız ağrımaya başlar.
Daha uzun düşünürsen artık seni bitirmeye ve hiçbir şey yapamamana neden olur. Hayatınızdaki mücadeleleri ve problemleri düşünmek önemlidir,
Fakat DAHA ÖNEMLİSİ:
Onları her günün sonunda, uyumadan önce yere bırakmaktır (bardak gibi).
Bu şekilde strese girmez ve her gün taze bir beyin ile uyanır ve her konuyla, yolunuza çıkan her mücadele ile başa çıkabilecek güçte olursunuz!
O YÜZDEN…
“Bardağı yere bırakın bugün!

Nevzat ÖZER
Psikolojık Danışman Ve Rehber Öğrtemen
Kaynak: Nevzat ÖZER,21 yy da Anne ve baba olmak,Crea yayıncılık,istanbul

Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü, Gençlik Hizmetleri Dairesi Başkanlığı’nca, 2009 Aralık ayında kurulan ‘Çocuk Oyunları Şubesi’ ile unutulan sokak oyunlarını yeniden canlandırmak adına, ülke genelinde geniş çaplı çalışma başlatıldı.

Türklerde binlerce yıllık geçmişe sahip olduğu bilinen ‘Mangala Oyunu’ da bu değerlerden biri olarak kabul ediliyor.

Bazı Türk devletlerinde oynanmasına rağmen, son yıllarda Türkiye’de unutulmuş olan ‘Mangala Oyunu’, Türklerin dünya görüşünü yansıtan ve kültürüne ait folklorik detayları olan etnografik bir oyun. Tarihi araştırmalar, bu oyunun Sakalar, Hunlar ve Göktürkler döneminde oynandığını gösteriyor.

Konuyla ilgili daha geniş bilgi için tıklayınız

Yeni bir ilişkinin ilk dönemleri harikulade geçebilir. Ama eninde sonunda hayatın gerçekleri geri döner. Bu noktadan sonra, ilişkiyi korumak için biraz gayret gerekir. Ünlü yazar Richard Templar, Optimist Yayınları?ndan çıkan ?Aşkın Kuralları? isimli kitabında, birliktelikleri, derin ve mutlu bir ilişki haline getirme konusunda tüyolar veriyor.

AMAÇLAR ORTAK OLMALI
Yaşam tarzı, çocuklar, nerelere gidileceği, ne sıklıkta yolculuk yapılacağı gibi konularda nasıl bir dünya görüşüne sahip olduğunu öğrenmeden biriyle yaşam boyu sürecek bir ilişkiye adım atmayın yeter. Belki şimdi çok uzakta görünüyorlar, ama uzun dönemde ilişkinizin sürekliliği bunlara bağlı olacak.

SEVMİYORSA, BIRAKIN GİTSİN
Sevginizin öznesi ne kadar büyüleyici olursa olsun, sizi sevmiyorsa bu ilişki hiçbir zaman bir şeye benzemeyecek. Bir an sizi sevebileceğini varsaysak bile, onu elinizde tutmak için kırk takla atmaya devam etmeniz gerekecekse, buna değer mi? Sizi olduğunuz gibi seven birine ihtiyacınız var ve bunu hak ediyorsunuz.

SEVMİYORSANIZ, YİNE BIRAKIN
Diyelim ki birlikte olduğunuz kişiyi sevemeyen sizsiniz. Elbette ondan hoşlanıyorsunuz, onun yanında iyi zaman geçiriyorsunuz. Ama onu hiçbir zaman sevemeyeceğinizi biliyorsunuz. Bir iyilik yapın ve acımasız olun. Bu ilişkiyi onu korumak için bitirin.

İYİ DAVRANIN
Kapıdan girdiğinizde bir arkadaşınızla karşılaşsaydınız, ona kibar davranmayı bir şekilde becerecektiniz. Peki, sevgilinizin farkı ne? O sizin için dünyadaki herkesten daha önemli, o zaman neden en iyi davranışı o görmüyor? Kendinize nasıl davranılmasını istediğinizi ona siz gösteriyorsunuz, bunu iyi yapmaya bakın.

KENDİSİ OLABİLMELİ
Partneriniz size biraz yalnız kalmaya ihtiyacı olduğunu söylediğinde, huysuzlanmak, kıskanmak ve çocukça davranmak yok. Hem onun hem de kendiniz adına mutlu olun, çünkü ilişkinizin her zaman taze kalmasını bu sağlayacak.

KUSURSUZ KUL YOKTUR
Sevgiliniz mükemmel mi? Benimki değil. Eminim sizinkinin de bir sürü kusuru vardır. Horluyor mu? Çekilmez derecede pasaklı ya da takıntılı şekilde titiz mi? Çok mu konuşuyor? Mutfakta hiçbir şey beceremiyor mu? Eh, sevgililer böyledir. Her zaman kusurları vardır. Sanırım bunlarla yaşamayı öğrenmek zorundasınız.

SAYGIN OLUN
Eğer sevgilinizin dışarıda sizinle birlikteyken her zaman başını dik tutmasını ve sizinle gururlanmasını istiyorsanız, tüm davranışlarınızda şunlara yer vermeye dikkat etmek zorundasınız: Doğruluk, dürüstlük, şefkat, anlayış ve nezaket.

BİRBİRİNİZİ DÜŞÜNÜN
Eşinizin mutluluğunu kendi mutluluğunuzun önüne koymak zorundasınız. Özverili olmalı, kendinizi ikinci sıraya koymalısınız, yoksa kavgalara ve açmazlara yol açarsınız.

ONU KÜÇÜLTMEYİN
Bu gerçekten üzücü ve bunu yapan insanlar tanıdığınıza bahse girerim. Bu kural çok basit. Her ne olursa olsun, aşağıdakileri kesinlikle yapamazsınız:
1- Birlikte olduğunuz kişiyi gülünç duruma düşürmek,
2- Onu kötülemek ya da küçük düşürmek,
3- Ona kaba davranmak,
4- Ona dair tatsız şakalar yapmak,
5- Onun yetersizliklerini dile getirmek.
Bunları değil başkalarının yanında, başbaşayken dahi yapmamalısınız.

ÖFKENİZİN ÜZERİNE GÜNEŞ BATMASIN
Çocukken annem bana hep bu sözü söylerdi ve ben de nedense bunun, yatağa öfkeli girmemeniz gerektiği, çünkü birinizden birinin o gece ölebileceği anlamına geldiğini düşünürdüm. Eşine küstüğü için gidip misafir odasında yatan ya da yatakta huysuzca birbirine sırtını dönen insanlardan olmamalısınız. Bu tür davranışlar, en hafifinden sıradan ilişkiler içindir. Kurallı ilişkilerde bunlara yer yoktur. İkiniz de her günün sonunda aranızdaki anlaşmazlıkları giderebilecek ve birbirinizi hiçbir şeyin aranızı bozmasına izin veremeyecek kadar sevdiğinizi görebilecek yaştasınız.
www.pudra.com